Kim ty dla mnie jesteś? Jesteś tylko błędem młodości.

Gdy Magda zaszła w ciążę z Witkiem, oboje mieli dopiero po siedemnaście lat. To wydarzenie wstrząsnęło całym miastem i spowodowało wielkie zamieszanie i powód do plotek. Po urodzeniu się małej Ani para rozeszła się i żaden z młodych rodziców nie chciał zajmować się dzieckiem. Rodzice chłopaka postanowili zabrać małą wnuczkę i wychowywać ją. Witek nie interesował się maleństwem, a po ukończeniu szkoły natychmiast wyjechał do innego miasta i zerwał wszelkie kontakty z rodzicami.

Rodzice chłopaka również nie chcieli się z nim kontaktować, ponieważ nie mogli zrozumieć zachowania syna, który nie chciał znać własnej córki. Wstydzili się, że nie byli w stanie wychować go na odpowiedzialnego za swoje czyny mężczyznę.

Teresa i Bogusław zrobili wszystko, aby dzieciństwo Ani było szczęśliwe, a ona nie była pozbawiona niczego, łącznie z ogromną miłością, jaką otoczyli ją dziadkowie. Dziewczyna uważa ich za swoich prawdziwych rodziców i jest wdzięczna za wszystko, co dla niej zrobili.

Pewnego dnia dwudziestoletnia Ania została zaproszona na ślub kuzyna. Na uroczystości zebrali się krewni i bliscy, był też Witek z nową żoną i dziećmi. Anna była zadowolona, że w końcu będzie mogła spotkać się z ojcem, porozmawiać, ponieważ przez całe dzieciństwo nie przestała na niego czekać. Witek miał inne plany. Siedząc przy stole, chwalił się córką i synem, wymienił wszystkie ich talenty i umiejętności.

– Chcesz może się dowiedzieć o moich osiągnięciach, tato? – zapytała Ania.

– Twoje? A kim ty jesteś? Jesteś tylko błędem młodości, więc jesteśmy obcymi sobie ludźmi! – odciął zimno Witek i odwrócił się do niej plecami.

Minęło siedem lat.

Anna miała już dobrą pracę i trzypokojowe mieszkanie w centrum miasta, w którym mieszkała z mężem i córeczką. Pewnego dnia jakiś nieznany numer pojawił się na ekranie jej telefonu komórkowego.

– Anusiu, córko, cześć, tu twój tata. Twój numer dostałem od cioci Marii. Dowiedziałem się, że masz duże mieszkanie i mieszkasz dwa przystanki od Instytutu, do którego uczęszcza twój brat. Niech Emil zamieszka u ciebie, jesteś jego siostrą. W akademiku mu się nie podobało, a trzeba było za niego drogo płacić. Mnie obcięli pensję, moja żona nie zarabia dużo, a Iza w przyszłym roku kończy szkołę. Ledwie wiążemy koniec z końcem – mówił trzęsącym się głosem Witek.

– Pomyliłeś numer – powiedziała pewnym głosem Anna i wyłączyła telefon.

Wróciła do pokoju, w którym bawiła się jej mała córeczka.

– Tata już czeka pod podjazdem, pojedziemy do dziadków w odwiedziny?

– A do domku w weekend pojedziemy razem?

– Oczywiście, to nasze rodzinne miejsce spotkań.

Niektórzy krewni Anny byli oburzeni jej zachowaniem, mówili, że powinna pomóc ojcu, gdyż jest mu teraz ciężko. Dziewczyna uważa, że nie jest zobowiązana do utrzymywania i zapewnienia lokum zupełnie nieznanej jej osobie.

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.  

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *